De afgelopen week bekroop me bij zo'n beetje ieder bezoek aan het VKblog een gevoel van deja-vu. Al was het weer er dan niet naar, de zomer van 1974 kwam ineens heel dichtbij.
Aan het einde van die zomer zou namelijk de knop omgezet worden van de oude piratenzender Radio Veronica; per 1 september was het dag met het handje en mocht Veronica niet meer uitzenden vanaf het schip de Norderney. Die hele zomer stond in het teken van het naderende einde van Veronica, want werkelijk overal waar je kwam stond de radio op die zender, zodat je de hele dag door, waar je ook was, steeds dezelfde jingles en spotjes hoorde waarmee je aangespoord werd om toch vooral lid van Veronica te worden. Uiteindelijk werd het op die gevreesde zaterdag 31 augustus vijf uur 's middags.
Ik kan bijna weer de verstikte stem horen van Rob Out, die ons voorhield 'dat de democratie in Nederland vandaag een beetje sterft'. Met een tikkende wekker op de achtergrond, om aan te geven dat de uren van Veronica geteld waren.
(Een tikkende wekker! Dat zou je vandaag de dag toch niet meer in je hoofd halen, om die op de radio te laten horen. Het moest eens een tijdbom zijn! Wat waren we heerlijk onschuldig in die tijd.)
Ik was twaalf, redelijk aan het puberen en van nature behoorlijk recalcitrant. Verstand van politiek had ik natuurlijk niet en het nieuws volgde ik ook niet echt, maar de kwestie Veronica, daar wist ik alles van. Vraag mij om de naam van één minister uit de jaren '70 op te noemen en ik zeg: Van Doorn, de minister van CRM die Veronica de nek omdraaide.
Het duurt nog een tijdje voor het 1 maart is. Volgens mij 45 dagen.
Krijgen we op 28 februari ook zo'n aangrijpende afscheidsceremonie of gaat de stekker er zonder misbaar uit?
Vraag mij over zesendertig jaar om de naam van één hoofdredacteur van de Volkskrant uit de jaren '10 te noemen en ik zeg: Philippe Remarque, de man die het VKblog de nek omdraaide.
De afbeelding is afkomstig van Wikipedia (zie link hierboven).
